Chuck en Carol Stuart werden overvallen toen ze van zwangerschapsbegeleiding kwamen.
Een stedelijke nachtmerrie.
Weet u wat ik zo leuk vind aan dit land?
Het maakt niet uit of je psychotische moordenaar bent of een presidentskandidaat,
altijd kun je rekenen op de angst van de blanken voor de zwarten.
U kent ze van de de verhalen van de televisie en uit de kranten
en ze hebben mensen gedood:
de 'killerbees', ook Afrika-bijen genoemd.
Ik ben erg bang, ik maak me grote zorgen.
Rosemary Shibley had nooit gedacht dat killerbees tegenover haar huis
een nest zouden bouwen.
Ik ben er heel erg allergisch voor en mijn kleinkinderen ook.
Oorspronkelijk komen ze uit zuidelijk en oostelijk Afrika.
Dr. Warrick Care nam er in 1956 een paar mee naar Brazilië,
met de bedoeling ze te kruisen met de Europese bij, die we allemaal kennen.
Maar ze ontsnapten en staken over naar het zuiden van de Verenigde Staten.
Het grote verschil tussen de Afrika-bij en onze eigen honingbij is hun agressiviteit.
Als ik dit deed met een honingraat van Afrika-bijen,
zou ik binnen een paar minuten honderden keren gestoken worden.
Danny Self kweekt de zachtmoediger Europese bijen. En hij heeft onderzoek gedaan.
Je kunt ze alleen onderscheiden door de lichaamsdelen op te meten.
Het zwarte deel van de bevolking is vermaak voor de rest van de bevolking geworden.
Hoe bedoelt u?
Het vermaak bestaat uit de misdaden van de dag.
Bloed verkoopt goed, komt op de voorpagina
en dat wordt het beeld dat gaat bestaan van een heel bevolkingsdeel.
En het heeft volgens mij niets met de waarheid te maken.
In tegendeel.
De meeste afro-Amerikanen zijn tegen wapenbezit.
In de voorsteden bestaat denk ik het idee
dat er een horde indringers aankomt, uit de stad
of uit onbekende hoek, om die gemeenschappen aan te vallen.
Ik vind dat niet alleen een idiote gedachte,
maar het is ook nergens op gebaseerd.
En vreemd genoeg was het niet de jeugd in de stad Flint die ontwapend werd
maar juist de jeugd in de omringende voorsteden. En...
Ik dacht dat u zou zeggen dat juist de zwarte scholieren in de stad
wapens bij zich hadden?
Nee, dat is niet...
We hebben nooit echt veel problemen met wapens gehad in de stad.
Natuurlijk af en toe wel, maar het is niet het grootste probleem.
Het grootste probleem is het wapenbezit
van de jeugd in de voorsteden.
Hoe kwam jij aan een wapen? -Gestolen.
Van wie? -Van een vriend.
Zijn vader had er een paar. -Wat heb je ermee gedaan?
We gingen naar Detroit om ze te verkopen.
Ik kreeg ongeveer 150 dollar voor een 9 mm.
Echt? Aan wie probeerde je ze te verkopen?
Aan iedereen die ze wilde. Voornamelijk bendes enzo.
Bendes uit Detroit? Zwarten?
Meestal wel.
En nu ben je vrij? -Ja, ik ben vrij.
Verkoop je nog wapens? -Nee, dat is te riskant geworden.
Iedereen hier kent mij.
Mensen die wapens, drugs of alcohol willen bellen mij me aan...
En dat wordt te gek. -Te veel gedoe...
Mijn favoriete onderzoeksresultaat was de ontdekking
dat het moordcijfer met 20 procent omlaag was gegaan,
terwijl de verslaggeving, het aantal moorden op het journaal,
met 600 procent was gestegen.
Het Amerikaanse volk wordt ertoe gebracht te geloven,
door de omroepen, door de lokale zenders,
dat hun gemeenschappen veel gevaarlijker zijn dan in werkelijkheid.
Bijvoorbeeld hier, in dit stadje, is de misdaad de laatste acht jaar afgenomen,
maar neemt het wapenbezit, vooral wat betreft handwapens, toe.
Misdaadcijfers dalen en blijven dalen,
maar de angst voor misdaad neemt hand over hand toe.
Hoe kan dat? Dat is niet logisch.
Maar het is heel logisch als je ziet
wat politici en nieuwsberichten verkondigen.
We zijn hier op het kruispunt van Florence en Normandie.
Dit was zo ongeveer 'Ground Zero' voor de rellen in Los Angeles.
Een paar blanken die door South Central wandelen
worden vermoord. Dat is het algemene beeld dat bestaat.
De kans dat ons hier wat overkomt is heel, heel klein.
Minimaal.
Maar als je die kant op kijkt zie je een ander symbool, de Hollywoodletters.
Voor de meeste mensen betekent dat iets heel anders dan deze kruising,
namelijk glamour en beroemdheid, alleen kunnen we ze niet zien.
Nee, ik zie ze niet. Waar zijn ze?
Je kunt ze niet zien door iets dat waarschijnlijk veel gevaarlijker is:
de lucht die we inademen.
De luchtverontreiniging, die ons het zicht ontneemt, die wij inademen,
is veel gevaarlijker dan al het andere waarvoor we volgens de media bang moeten zijn.
Toen we het kruispunt van Florence en Normandie verlieten, verschenen een aantal helicopters.
Binnen een paar seconden kwamen de eerste nieuwszenders.
Wat gebeurt hier? -Ik hoopte dat u dat wist.
Ik weet niets. -Een of ander figuur met een wapen.
Dat is alles wat ik weet. Maar zonder camera doe ik niks.
We gaan zo met de heli naar een ander verhaal. -Wat voor verhaal?
Een bijna-verdrinking. -Een verdrinking?
Een bijna-verdrinking.
En waarom niet een verhaal over smog, dat je de heuvels van Hollywood niet meer kunt zien?
Kun je daar vanavond niet een item van maken? -Over smog? Zou ik kunnen doen.
Je ziet echt niets.
Als je moet kiezen, tussen een man met een wapen en een baby die bijna verdrinkt,
waar ga je dan naartoe? -Naar het wapen.
Is hier alles voorbij?
Nog niet.
Wacht u op die brigadiers daar, die kunnen u alles vertellen.
Ik ben hier vandaag in LA aangekomen en ik kan de Hollywoodletters niet zien.
Vanaf dat kruispunt. Vanwege de luchtverontreiniging.
Kunt u niet iemand arresteren voor het verontreinigen van de lucht?
Zeker niet. -Niemand?
Nee. -Hoezo niet?
Hoezo niet, brigadier?
Sinds een jaar of tien is er op de Amerikaanse tv een programma dat consequent blank en zwart
samenbrengt in een poging onze angst te verminderen en onze culturele diversiteit te roemen.
Dat programma heet: 'COPS'.
Ik bezocht een voormalig producent van 'COPS' en 'World's Wildest Police Videos'.
Mr. Dick Hurland.
Zoek 'liberaal' op in een woordenboek en je ziet een foto van mij.
Waarom maakt u dan niet een programma
dat zich met de oorzaken van misdaad bezighoudt
in plaats van de jacht op criminelen?
Omdat ik denk dat het moeilijker is zo'n programma te maken. Ik weet niet hoe dat eruit moet zien.
Woede en haat en geweld doen het goed.
Tolerantie, begrip en streven naar verandering niet.
Goed voor de kijkcijfers bedoelt u? -Ja.
Misschien omdat wij van de televisie
ertoe neigen om zwarten en hispanics te demoniseren
en dan zeggen de kijkers: 'Ik wil die mensen niet helpen,
ik haat die lui, ze willen me pijn doen.'
Begrijpt u wat ik bedoel?
Ja, maar ik denk niet dat we dat doen.
Ik geloof niet dat we zwarten en hispanics in het bijzonder demoniseren.
Ik denk niet dat we zwarten en hispanics vaker laten zien als criminelen,
maar waarschijnlijk zijn ze wel vaker crimineel.
We proberen ze zeker niet bewust te demoniseren.
Wij laten ze op de televisie zien
als hele enge mensen.
Ja, mee eens, en ik zou dat graag omgedraaid hebben gezien.
Ik...
Begin daar vanavond mee!
Het probleem is, ik weet niet hoe dat moet, ik weet niet hoe je zo'n verhaal vertelt.
Als ik dat wist... -Ik heb wel een idee.
Begin met een programma dat heet 'Witeboorden-Cops'.
Een goed idee, maar ik denk niet dat het goede reality-tv gaat opleveren.
Behalve als we die lui in hun dikke auto's kunnen zien...
terwijl ze heel snel voor de politie vluchten.
Maar iedereen in Amerika met een doodgewone baan...
vindt het schitterend om de baas zonder hemd achtervolgd te zien,
op de grond gegooid, knie in zijn nek. Dát is goed voor de kijkcijfers!
Als ik een politie-eenheid kon vinden...
die witteboordencriminelen adequaat zou vervolgen,
en ze serieus achterna zou zitten...
Ik bedoel, als een dief van een damestas met 85 dollar bestraft wordt,
dan moet er een evenredige straf komen voor diegene
die $85 miljoen van de armen heeft gestolen.
En reken maar dat we dat dan filmen!
Maar in werkelijkheid, als de politie achter degene aangaat die $85 miljoen heeft gestolen,
dan wordt hij behandeld als een lid van de gemeenteraad, wat hij misschien ook is,
en dat is geen spannende televisie.
Als u het voor elkaar krijgt dat hij zijn shirt uit doet
en zijn telefoon naar de politie gooit
en uit het raam probeert te springen, dan wordt het interessant.
Als je bijvoorbeeld in Canada geweld op de tv ziet, dan weet je dat dat niet bij de buren is.
Als je het hier ziet, dan weet je dat het wél bij de buren gebeurt.
Ik denk... ik weet niet wat het verschil is, maar... -Ja, waarom gebeurt dat niet in Canada?
Waarom zijn daar geen 10.000 moorden per jaar?
Ik weet het niet, maar ik wil best naar Canada als ik met pensioen ga, want het klinkt ideaal.
Ik zou graag willen weten waar het verschil in zit, u niet?
Ja, en ik probeer dat uit te zoeken.
Waar zouden jullie nu moeten zijn?
Op school.
Ben je niet bang dat je wat mist? -Nee, ik help iedereen in de klas
en ik kom nauwelijks aan mijn eigen werk toe.
En jij, geen zorgen om je scholing? -Ik heb de leerboeken.
Waarom, denken jullie, zijn er zoveel vuurwapenmoorden in Amerika?
Geen idee, ze zullen elkaar wel haten ofzo.
De Canadezen niet?
Jawel, waar we gaan iemand niet uit wraak doodschieten.
Wat dan? -Weet ik veel. Pesten misschien.
Voor de gek houden, belachelijk maken. -Eieren naar hem gooien.
Hoeveel vuurwapenmoorden in Sarnia dit jaar?
Nul. -En vorig jaar?
Ik geloof één.
En het jaar daarvoor? -Weet ik niet meer.
Dus misschien één in de laatste drie jaar? -Waarschijnlijk.
Heel weinig voor deze stad.
Natuurlijk zijn er hier geen moorden, want er zijn maar 70.000 inwoners.
En het is de zoenhoofdstad van de wereld.
Dus ging ik naar een andere Canadese stad die vijf keer zo groot is als Sarnia: Windsor in Ontario.
Precies tegenover Detroit, aan de andere kant van de rivier.
Daar zouden zeker meer moorden gepleegd worden.
Ooit gehoord dat er iemand was doodgeschoten in Windsor? -Nee.
Is hier wel eens iemand vermoord?
Lang geleden wel ja, waarschijnlijk...
Hoe lang geleden?
Tijdens uw leven? -Ja. Zo'n vijftien, twintig jaar geleden.
Deze agent vertelde me dat, voor zover hij wist, de enige vuurwapenmoord in de laatste 3 jaar
was gepleegd door een man uit Detroit, met een gestolen wapen uit Minnesota.
Ondanks bijna 400.000 inwoners waren er in Windsor gewoon geen Canadezen die op andere Canadezen schoten.
Volgens mij is het tijd voor een paar leuke feiten over Canada.
Ik ging in New York de straat op om te vragen wat de doornee Amerikaan vindt
van onze vriendelijke noorderbuur.
Canadezen kijken niet zoveel naar gewelddadige films als Amerikanen.
Fout.
Massa's jongens in het heel Canada wachten halsreikend op het volgende Hollywood-bloedbad.
En dan vliegt bij een van die lui het been eraf. -Er waren ook veel meisjes...
En naakt, bijna geen kleren aan... -Ja, lekker.
Welke film hebben jullie gezien? -'The 6th Day'.
Met Arnold Schwarzenegger? -Ja.
Komen jullie daarom hier om dat schietspel te spelen?
Eh... ja.
Er is in Canada niet zo veel armoede...
als in de VS.
Weer fout.
Wij hebben ook een veel hoger werkloosheidscijfer.
Als het in Michigan 4 procent was, dan was het bij ons 9 procent.
Dat getal is redelijk constant.
In Canada wonen voornamelijk blanken.
Hmm, vreemd.
Want als ik in Canada ben, zie ik overal zwarte mensen.
En gele, en bruine. 13 procent van de bevolking is niet-blank.
Dus de Canadezen lijken heel veel op ons.
Dus dat er zo weinig moorden zijn, komt vast
doordat ze zo weinig wapens hebben.
Wat voor wapens heb je? -Ik jaag.
Ik heb geweren, jachtgeweren en pistolen.
Hoeveel wapens in totaal? -Ongeveer zeven.
Heb jij een wapen? -Meerdere.
Hoeveel? -Zes.
Hoeveel mensen met een wapen ken jij?
Twee, drie, tien? -Meer.
Er zijn heel veel mensen met wapens.
Het is een groot land en jagen en vissen zijn een traditie.
Canada, met zijn ongeveer 30 miljoen inwoners
heeft plus minus 10 miljoen gezinnen
en ruw geschat rond de 7 miljoen wapens.
Wow! Canada is pas een wapenlievend, wapengek, wapengestoord land.
Waar haal je hier een wapen? -Overal in de stad.
Ik zie dat u een Glock hebt. Waar haal je die in Canada?
In de meeste wapenwinkels, als je een vergunning hebt.
En kijk eens wat ik, ondanks hun strenge wapenwetten, als buitenlander
in de lokale Wal-Mart voor elkaar krijg.
Waar is de munitie? -Munitie? Hier.
Welk type zoekt u? -Kogels.
Jazeker.
Ik kon zoveel munitie kopen als ik wilde, in Canada.
Accepteert u Amerikaanse dollars?
Doet u uw deuren op slot? -Nee.
Bent u ergens bang voor?
Nee, eigenlijk niet.
Doet u 's nachts de deur op slot? -Nee.
Echt niet?
Bent u nergens bang voor? -Nee, niet echt.
Is er bij u wel eens ingebroken? -Ja.
Wat is er gebeurd?
Ze braken in, ik was niet thuis,
ze hebben wat drank en sigaretten meegenomen en ze zijn weggegaan.
Dus ik denk dat het tieners waren op zoek naar een beetje lol.
Dat was alles. Drank en sigaretten.
Bent u ooit slachtoffer van een misdrijf geweest? -Ja.
Wat voor misdrijf?
Mensen in mijn huis, toen ik lag te slapen,
hebben de boel gesloopt en dingen gestolen.
En toch doet u de deur niet op slot? -Nee.
Als Amerikaan, met drie sloten op mijn deur, vond ik het allemaal een beetje verwarrend.
Zelfs in deze miljoenenstad, Toronto, deden mensen gewoon hun deur niet op slot.
Waarom doen jullie niet net als Amerikanen de deuren op slot?
Jullie zijn vast bang voor de buren.
Laat u thuis wel eens de deuren open? -Ja.
Waar wonen jullie?
Hier vlakbij. -In Toronto?
En jullie doen de deuren niet op slot?
Jullie Amerikanen denken
dat sloten anderen buiten houden.
Wij Canadezen vinden dat we onszelf opsluiten
als we de deuren op slot doen.
En dat willen jullie niet? -Nee.
Wij willen niet.... Nee.
Ik besloot onaangekondigd in een buurt in Toronto te controleren of het verhaal van de open deuren klopte.
Hallo, neem me niet kwalijk, even controleren.
Niemand doet de deur op slot.
Niemand doet de deur op slot in deze stad. -Moet dat dan?
Nee, nee.
Woont u hier goed? -Heel goed.
En dat t-shirt? -Is ook goed.
Uw deur stond wijd open. Bent u niet bang?
Waarvoor? -Ik weet het niet, u woont hier.
Nee, ik ben niet bang.
Hartelijk dank. -Geen dank.
Sorry voor het storen. -Geen probleem.
En bedankt dat u me niet hebt neergeschoten.
Ik moet zeggen, voor een Amerikaan was dit allemaal tamelijk eigenaardig.
Totdat ik in een kroeg zag wat zij op het avondnieuws zagen.
Het zijn vrienden van ons, we zullen zeker goed naar ze luisteren,
maar je gaat niet zomaar oorlog voeren omdat iemand zegt dat dat moet.
De Canadezen werden niet elke avond volgepompt met angst.
En hun politici spraken een beetje gek.
Ze hebben goede kinderopvang nodig, en ondersteuning als hun ouders oud en hulpbehoevend worden,
goede gezondheidsvoorzieningen
en verzekeringen, zodat ze niet hun baan en huis verliezen omdat ze hun rekeningen niet kunnen betalen.
Zo bouw je een goede maatschappij.
Niemand wint, behalve als iedereen wint. En dat bereik je niet door weerloze mensen te straffen.
En dat is helaas de benadering van veel rechtse regeringen in Noord-Amerika.
Ze benadelen de mensen die zichzelf niet kunnen verdedigen
en geven tegelijkertijd financiële steun en belasting- voordelen aan mensen die dat niet nodig hebben.
Waar wonen de behoeftigen in deze stad?
De behoeftigen...
U doet alsof u dat woord nog nooit gehoord hebt.
Wij hebben dat probleem hier niet echt.
Dus vroeg ik hem of hij me dan tenminste kon meenemen naar een Canadeze sloppenwijk.
Tja, zo ziet een ghetto eruit in Canada.
Is dit die Canadeze mentaliteit dat als iemand ziek wordt hij in ieder geval
goede gezondheidszorg moet krijgen? -Zeker.
Waarom?
Daarom! -Mensenrechten. Iedereen heeft het recht te leven.
Komt u net uit de eerstehulp? -Ja.
En hoeveel moest u voor de behandeling betalen?
Geen flauw idee, dat betaalt de ziektekostenverzekeing.
Moest u helemaal niets betalen? -Nee.
Ik heb familie in de VS.
Ze woonden eerst in Canada.
En het is zo anders. -Mensen zijn eerder bang.
Inderdaad ja.
Omdat iedereen daar zo primitief reageert.
Ze denken niet eerst na.
Ze trekken meteen een wapen: 'Van mijn grond af!'
Ik weet niet, het is hier gewoon anders.
Waar woont u? -In Detroit.
En u gaat hier 's avonds in Canada uit? -Ja.
De mensen hier zijn opener, vriendelijker.
Voel je je anders als je hier rondloopt? En eerlijk zijn hè.
Het is hier veel aangenamer.
De rassenscheiding is veel sterker in de VS.
En dat voel je.
Hier kun je gewoon jezelf zijn. -Dat is Canada voor jou?
Altijd als ik in de VS naar de tv kijk zie ik moord, schietpartijen, vijandigheid.
Ik denk dat ze in de VS alles met geweld denken te kunnen oplossen.
Als er in een ander land iets aan de hand is dan sturen zij mensen om te vechten.
Canada zoekt eerder de oplossing in onderhandelingen,
terwijl de VS zeggen: 'We maken jullie dood en dan is het afgelopen.'
Als meer wapens meer veiligheid zou betekenen,
dan was Amerika één van de veiligste landen ter wereld.
Maar het tegendeel is waar.
Genesee County 911.
In de Buellschool is een scholiere neergeschoten.
Er moet meteen een ambulance komen!
Waar is het neergeschoten kind?
Hier, op de vloer van het klaslokaal. O god, help! Ze wordt helemaal bleek.
Wordt ze bleek?
Ja, het meisje wordt helemaal bleek.
Ademt ze nog?
Nee!
Waar is het kind dat haar heeft neergeschoten?
Hij is in het kantoor.
Waar is ze geraakt?
Ik weet het niet. Ik durf haar niet om te draaien.
O god, o god!
Ik heb die noodoproep op de televisie gehoord en het was verschrikkelijk.
Ze bleef maar roepen: 'De dader is weg, ik heb hulp nodig!'
En het meisje was hier binnen? -Ja, op de vloer.
En toen kwam de politie en de ambulance? -Het ambulancepersoneel kwam binnen
en nam de zaak over.
Ze zeiden: 'U moet weggaan.'
En als er ambulancepersoneel is en politie, dan heb je niets meer in te brengen.
Leefde ze toen nog? -Haar lippen waren al blauw.
In mijn geboortestad Flint, Michigan, had een 6-jarige eersteklasser van de Buell-basisschool
een pistool gevonden bij zijn oom, waar hij logeerde, omdat zijn moeder haar huis uit moest.
Hij nam het wapen mee naar school en schoot op een andere eersteklasser,
de 6-jarige Kayla Rolland.
Een kogel ging door haar lichaam, ze viel op de grond en stierf, terwijl de onderwijzeres de politie belde.
Niemand wist waarom het jongetje het meisje wilde neerschieten.
Deze stad, die in de laatste twintig jaar al genoeg ellende en tragedies had gekend,
had er nu een nieuw record bij: de jongste dader van een schietpartij op een school in de VS.
Na de schietpartij waren de nieuwshelicopters en satellietwagens al binnen 30 minuten ter plekke.
Bij de herdenkingsdienst vanavond worden honderden mensen verwacht.
Zij zullen rouwen om de kleine Kayla,
die van pizza's en teddyberen hield
en die veel te vroeg is heengegaan.
Goedemorgen. Het uitvaartcentrum deelt duizenden van deze roze linten uit
om medeleven te tonen met de familie van het meisje.
Het wordt, het is al een bewogen dag, waarop we kleine Kayla herdenken.
Jeff Rossen, van Fox 2.
Goed gedaan.
Ja Michelle, we hebben technische problemen!
Dan moet je niet bij mij zijn, maar bij de satellietwagen!
Ik moet naar de kapper, ik zie eruit als een varken.
Daar gaan we weer.
Velen kunnen er nog niet over praten. Er is een herdenkingsdienst om 19 uur.
Live uit Flint, Michigan, Jeff Rossen voor Q13.
Bedankt.
Wil je wat haarspray? -Dat heb ik wel nodig hè?
Ik heb wel... -Ik ook, maar ik heb het niet gebruikt.
Ik heb stormbestendige haarspray.
Deze man bad voor Kayla en liet toen de ballon los.
Laten we het kleurenbeeld nemen...
Veel van de zenders die ook in Columbine waren zijn hier.
Sommige zenders trekken van tragedie naar tragedie.
En dat vind ik rot voor ze, want het is alles wat ze zien.
Alleen tragedies.
We proberen het nieuws van 5 en 6 uur te halen.
Vandaag leveren we aan CNN en Fox.
De nationale media waren nog nooit in de Buellschool, het Beecher-schooldistrict, waartoe het behoorde,
of in dit gedeelte van Flint geweest.
En zelfs nu namen weinig of geen van de aanwezige journalisten de moeite ernaar toe te gaan.
Als ze wél waren gegaan, een paar straten verderop, hadden ze misschien
een ander soort tragedie gezien en wellicht een paar antwoorden op de vraag waarom het meisje dood was.
Meer dan twintig jaar is deze verarmde buurt in de thuisstad van 's werelds grootste bedrijf
volledig verwaarloosd en vernietigd.
Met 87% van de scholieren onder de officiële armoedegrens, pasten
de Buellschool, Beecher en Flint niet in het algemeen aanvaarde en door de media verspreide sprookje.
Dat van het grote Amerika met zijn onoverwinnelijke economie.
Doodsoorzaak nummer één onder jongeren in dit gedeelte van Flint is moord.
Het footballveld van Flint Beecher werd gesponsord door een begrafenisonderneming.
De kinderen van Beecher hebben dertien interregionale hardloopkampioenschappen gewonnen.
Maar ze hebben nooit een thuiswedstrijd, want rond het footballveld is alleen maar modder.
Jaren geleden heeft iemand de straten in dit deel van de stad naar alle elite-universiteiten genoemd.
Alsof men droomde van betere tijden en een beter leven.
Met de kinderen gaat het redelijk.
Met de onderwijzers ook. Maar we zullen het nooit vergeten.
We zullen het niet vergeten.
Dit mag nooit meer gebeuren...
Ik weet het.
Ik wil ook dat het niet nog eens gebeurt.
Stil maar.
Ik vind het rot.
Het gaat al.
Uit mijn koude, dode handen!
Net zoals hij deed na de Columbine-slachting,
verscheen Charlton Heston in Flint voor een grote pro-wapenbijeenkomst.
De vrijheid is nog nooit zo in gevaar geweest en het was nog nooit zo belangrijk
om haar te verdedigen als nu.
Voordat hij naar Flint kwam, was Heston geïnterviewd door de Georgetown Hoya over Kayla's dood.
En zelfs zijn eigen NRA-website had het erover.
We willen de NRA laten weten dat we Kayla Rolland niet zijn vergeten.
Hoe kunnen ze hier nou komen? Ik vind dat ze provoceren.
Ik ben geschokt en woedend.
Heston werd door een lokale journalist gevraagd waarom hij naar Flint was gekomen na de tragedie op de Buellschool.
En wat de NRA ervan vond van 6-jarigen die wapens gebruikten.
Wij geven elk jaar 21 miljoen dollar uit
om 5, 6-jarigen te vertellen:
'Als je vuurwapen ziet, raak het dan niet aan.
Ga de kamer uit en roep een volwassene.'
En toen verscheen Mozes zelf.
Hier in Flint? -Hier in Flint.
Waren er mensen die wilden dat u het kind zou vervolgen?
Mensen uit heel Amerika hebben me geschreven, gebeld en gemaild.
Ik vond het echt ongelooflijk
dat organisaties die banden hebben met de NRA
en mensen die ik 'wapengekken' noem,
mij vertelden dat het zo vreselijk was dat ik had gezegd
voorzichtig te zijn met wapens in huis.
Zij wilden deze kleine jongen aan de hoogste boom ophangen.
Er was zo'n onderdrukte aanwezigheid van racisme, haat en woede.
Het was afschuwelijk.
Deze tekening heeft de jongen die betrokken was bij schietpartij op de Buellschool gemaakt,
ongeveer een kwartier na afloop.
Ik gaf hem een paar kleurpotloden om hem een beetje bezig te houden.
En toen heeft hij die tekening voor mij gemaakt.
Op dat moment hingen er tekeningen van mijn kinderen
en hij wilde er ook een voor mij maken.
Deze heeft hij gemaakt, zei hij wat het voorstelde?
Dat is hijzelf bij zijn huis. -Dat is hijzelf bij zijn huis, hier?
En waarom heeft u de tekening bewaard?
Vanwege de ernst van de gebeurtenissen
en omdat hij gevraagd had of ik hem wilde ophangen.
Ik heb er een lijstje omheen gedaan en het blijft hangen.
Tamarla Owens is de moeder van de 6-jarige jongen.
Om voedselbonnen en gezondheidszorg voor haar kinderen te krijgen,
moest ze meedoen aan het 'Werk-voor-bijstand' programma van Michigan.
Dat programma hielp zo veel armen uit de bijstand
dat de oprichter, Gerald Miller, al gauw in dienst kwam bij het bedrijf
dat het sociale zekerheidsstelsel van de meeste staten privatiseerde.
Dat bedrijf was Lockheed Martin.
Nu de Koude Oorlog over was en er geen vijand meer was om de mensen bang te maken,
had Lockheed de ideale manier gevonden om van de angst van de mensen te profiteren.
Alleen was de vijand nu dichter bij huis.
Arme zwarte moeders, zoals Tamarla Owens.
Een alleenstaande moeder, die uren onderweg is van en naar haar werk.
Wat heeft een gemeenschap daar aan?
Maar dat is wat de staat wil, de ouders verantwoordelijkheid geven, werken voor je geld.
'Werk-voor-bijstand'. -Ja. Dat programma moet stoppen.
Want het biedt geen enkel voordeel.
Het maakt de problemen alleen maar erger. -Vindt u dat?
Als sheriff denkt u er zo over? -Ja.
Ik zou willen dat ik twee ouders in elk huis kon stoppen en ze even veel verantwoordelijk kon geven.
Maar dat gaat niet. Wij zetten een alleenstaande ouder op de bus
zodat hij buiten de stad 5,50 dollar per uur kan verdienen.
Deze bus moest ze elke morgen nemen om het bijstandsgeld dat ze kreeg van de staat te verdienen.
Zij en veel andere armen uit Flint
moesten elke dag 130 km reizen naar Auburn Hills in Oakland County, een van de rijkste streken van het land.
Tamarla vertrok 's ochtends vroeg en kwam 's avonds laat terug.
Haar kleine kinderen zag ze nauwelijks.
Wat is nou het nut?
Wat is het voordeel? Welk voordeel heeft de staat of Flint daarvan?
Een kind is dood. Ik denk dat het een belangrijk deel van het probleem is.
We stuurden de enige ouder weg.
Als u of iemand anders beweert dat
dat nuttig is voor de gemeenschap,
dan kan ik daar met mijn pet niet bij.
Hoe lang gaat u al met deze bus?
Ongeveer drie jaar.
Mijn broer werkt hier, de halve buurt werkt hier.
Bijna iedereen die ik ken werkt in het winkelcentrum.
In Flint deed ik hetzelfde werk en daar kreeg ik maar het minimumloon.
Ik reis 65 kilometer om drie dollar meer per uur te verdienen.
Hoeveel verdient u nu per uur? -$8,50.
Is dat genoeg om te leven? -Nee.
Kent u Tamarla Owens, de moeder van de jongen die dat meisje heeft doodgeschoten?
Zij ging ook altijd met deze bus. -Ik ken haar een beetje,
niet heel goed. -Aardige vrouw?
Zij was oké, ging altijd naar haar werk. Ze had twee banen.
Twee banen? -Ja, om rond te komen.
Dit is Dick Clark's American Band Stand Grill, waar Tamarla één van haar twee banen had.
Hier heeft ze als barjuffrouw gewerkt.
Ze mixte drankjes, maakte milkshakes en toetjes.
Was ze een goede werknemer? -Ja.
Ze heeft ook in de patisserie gewerkt, hier in het winkelcentrum.
Ja, door de staat tewerkgesteld.
Dick Clark is een Amerikaans ikoon.
De man die elke week rock 'n' roll in de huiskamers bracht met American Band Stand.
Elk deel van je leven kun je met een stuk muziek associëren.
Het is zoals Dick zegt: 'Muziek is de soundtrack van je leven'.
Zijn restaurant en de patisserie hier in Auburn Hills kwamen in aanmerking voor speciale belastingkortingen
omdat hij bijstandsgerechtigden in dienst had.
Hoewel Tamarla met haar twee banen 70 uur per week werkte,
verdiende ze niet genoeg om de huur te betalen.
En een week voor de schietpartij zei haar huisbaas dat hij haar eruit ging zetten.
Omdat ze nergens heen kon en haar twee kinderen niet van school wilde halen,
vroeg Tamarla aan haar broer of ze een paar weken bij hem konden wonen.
Daar vond haar zoon een klein .32 kaliber pistool en nam het mee naar school.
Tamarla had niet gezien dat hij het pistool meenam naar school,
want zij zat in de bus om voor rijke mensen drankjes te gaan serveren en carameltoffee's te maken.
Ik besloot naar Californië te vliegen en Dick Clark te vragen
wat hij vond van een systeem dat arme alleenstaande moeders dwingt twee laagbetaalde baantjes te nemen
om te overleven.
Ik ben bezig met een documentaire over schietpartijen op scholen en wapens enzo.
In mijn geboortestad Flint, Michigan, die u kent,
heeft een zesjarig kind een andere zesjarige doodgeschoten.
Kom in de auto, Dave! Voorzichtig, pas op uw arm.
We zijn al heel erg laat.
In ieder geval, de moeder van de schutter werkt
in Dick Clark's Grill in Oakland County. -Laat maar. Doe de deur dicht.
Het 'Werk-voor-bijstand' programma... -Deur dicht!
dwingt deze mensen... Nee, Dick! -Doei.
Ik wil dat u me helpt de gouverneur van Michigan te overtuigen...
Deze vrouwen worden gedwongen te werken...
Ze hebben kinderen thuis... Dick! Jezus!
In het Amerika van George Bush hebben de armen geen prioriteit.
En na 11 september 2001 werden de sociale problemen van het land
verdrongen door angst, paniek en nieuwe prioriteiten.
De manier om onze eenheid te tonen is,
door als Congres de hoogste prioriteit
te geven aan het defensiebudget, aan de verdediging van de VS,
en mijn eisen volledig te financieren.
We hebben veel beschermingspakken verkocht, inclusief handschoenen en hoofddeksels.
En veel gasmaskers.
Ik probeer er een te kopen voor mijzelf en mijn hondje.
Dennis Marks en zijn vrouw zijn aan het hamsteren geslagen.
Wapens, munitie.
Bij Wal-Mart steeg de verkoop van wapens sinds 11 september met 70 procent,
munitie met 140 procent.
In Dallas wordt Osama bin Laden al als schietschijf gebruikt.
In de maanden na 11 september had de angst ons Amerikanen in een stevige greep vast.
Niemand wist of ook wij door toedoen van de slechteriken zouden sterven,
of dat we misschien naast een gek zouden komen te zitten die zijn schoenen in brand zou steken.
Die dreigingen leken heel plausibel.
Het is misschien een beetje paranoïde, maar ik neem geen risico's.
Ik wil mijn familie beschermen.
Onze groeiende angst was voor velen goede handel.
Mike Blake heeft de laatste maand 30 procent meer alarminstallaties verkocht.
De meeste klanten die hij spreekt voelen zich nog steeds onveilig na de aanslagen van 11 september.
Waarom zijn we voor alles zo bang? Omdat veel mensen er veel geld aan verdienen
en er carrière mee maken.
En dus is er een toenemende interesse
en worden er grote inspanningen gedaan om ons angstig te laten blijven.
En hoe bestrijd je met stanleymessen zwaaiende terroristen beter dan door
een recordaantal gevechtsvliegtuigen van Lockheed te bestellen?
Ja, iedereen voelde zich veiliger. Vooral toen het leger vuilnis ging doorzoeken op Park Avenue.
Maar het grootste voordeel van een doodsbange bevolking is
dat de leiders uit politiek en bedrijfsleven zich zo'n beetje alles kunnen veroorloven.
Ik ken geen beter voorbeeld
van grijp-en-graai-beleid
dan dat van de Bushregering en Enron.
Na de aanslag op het World Trade Center wist ik veel dingen niet,
maar één ding was duidelijk: zowel voor als na 11 september
zou een bevolking die zo ongelooflijk bang is niet zo veel wapens of munitie in bezit moeten hebben.
Ik werd neergeschoten met een Tech-9.
9 mm?
Het is een halfautomatisch geweer, maar het leek wel volautomatisch.
Dit is Richard Castaldo.
En dit is Mark Taylor.
Ze werden allebei neergeschoten bij de Columbine-slachtpartij.
Richard is voor de rest van zijn leven verlamd en zit in een rolstoel.
Mark kan ternauwernood staan na een heleboel operaties.
De scholieren van Columbine werden gestraft.
Wij werden die dag gestraft, voor het hele land. Zo zien wij dat.
Mark en Richard werden invalide gemaakt
en lijden pijn door de K-Martkogels van 17 cent die nog steeds in hun lichaam zitten.
Toen ze mij de littekens toonden die de kogels hadden veroorzaakt, bedacht ik een plan om het aantal
wapens en kogels omlaag te brengen.
Ik vroeg de jongens of ze mee wilden gaan naar K-Mart, om de aankoop terug te brengen.
Klaar?
Ga jij maar. -Ik? Oké.
Doet u alstublieft die camera uit!
Wij willen graag meneer Conaway spreken.
Camera uit alstublieft, ik ga eerst om toestemming voor de camera vragen.
Oké, doe maar uit.
Een uur later
Hallo Michael, ik ben Mary Lorencz, directeur mediabetrekkingen van K-Mart.
Waarmee kan ik jullie helpen? -Dit hier is Richard Castaldo.
Hallo, Richard.
En dit is Mark Taylor.
Zij zijn scholieren van de Columbine High School.
Ze werden neergeschoten bij de aanslag, met kogels van K-Mart.
Jullie komen van ver, helemaal uit Colorado.
Ik dacht zo... Nu u geen wapens meer verkoopt,
zou het logisch zijn als u ook geen kogels meer verkoopt.
Wij willen graag dat u helemaal stopt met de verkoop van 9 mm kogels.
Jullie kennen K-Mart, en hopelijk zijn jullie ook klanten van ons, en jullie weten
dat we alleen sportwapens en
jachtbenodigdheden in ons assortiment hebben.
We geven jullie boodschap zeker aan onze bestuursvoorzitter, Chuck Conaway.
Hij is vandaag niet aanwezig. -Nee?
Nee, de hele week niet. -Helemaal niet, de hele week?
Is er een maximum aantal kogels dat iemand mag kopen?
Daar heb ik geen antwoord op, ik ben geen inkoopmanager...
Is die aanwezig?
Ik kan het voor u uitzoeken als uw kaartje achterlaat. Dan zoek ik het uit.
Wij willen geen kaartje achterlaten. Het zit namelijk zo:
bij Mark zit een K-martkogel 2,5 cm verwijderd van zijn aorta.
Tussen aorta en ruggengraat.
Ik ben blij dat je nog kunt staan.
En ik heb hun beloofd dat iemand hier naar ze zal luisteren
en hun verzoeken serieus zal nemen.
Niet iemand van de PR-afdeling, maar iemand met bevoegdheden,
iemand die hun vragen kan beantwoorden.
K-Mart neem het wel serieus, maar ik kan op dit moment niet meer doen.
Ik moet eerst bellen...
Ik zal kijken of er iemand van de inkoopafdeling is.
Mary ging terug naar boven.
En twee uur later kwam ze naar beneden met deze man die de kogels voor K-Mart inkoopt.
Zoek geen problemen.
Wij zijn niet degenen die problemen hebben.
Mark liet zijn littekens zien.
Dat zijn zijn kogelgaten, door jullie kogels.
Daar gingen de K-Martkogels naar binnen.
Hou je taai.
Komt er nog iemand naar beneden?
Of was dat het al?
Ik zal even kijken. -Oké, bedankt.
We wachtten nog een paar uur, maar er kwam niemand meer naar beneden.
Toen we het gebouw verlieten, had Mark een idee.
Hij stelde voor om naar de dichtsbijzijnde K-Mart te gaan
en alle kogels op te kopen.
Neem zoveel als je dragen kunt.
Hier liggen ze.
Wat heb je daar nog meer?
Heb je .357's? Ik neem ze allemaal, ik neem alles wat je hebt.
Dus jij bent 17. En jij? -16.
Shit!
Mark kocht zo'n beetje hun hele voorraad op.
En de volgende dag gingen we met alle kogels terug naar het hoofdkantoor van K-Mart.
Deze keer brachten we de pers mee.
Nu gaan we verder met de nieuwsberichten uit Zuidoost-Michigan.
Het volgende bericht waarschuwt voor slangen deze zomer,
en we laten een moeder zien die gebeten is door een ratelslang.
Scholieren die het Columbine-drama hebben overleefd zijn in de stad.
Ze zijn erg boos op K-Mart.
Wij zijn hier om Chuck Conaway, de voorzitter van K-Mart, te spreken.
Hoe gaat het met u? -Aangenaam kennis te maken.
Hier zijn de 9 mm kogels.
Deze kogels zitten nog in het lichaam
van Richard en van Mark.
Neemt u die. Ik wil ze niet aanraken.
Gaat u alstublieft allemaal naar buiten, er komt iemand binnen vijf minuten.
En blokkeert u alstublieft niet de deur.
Er komt iemand naar buiten?
Ik ben Lori McTavish, vice-president Communicatie voor K-Mart.
Ik wil graag een verklaring namens de firma voorlezen.
Wat er gebeurd is in Columbine, Colorado, was echt zeer tragisch en heeft alle Amerikanen geschokt.
En het ongeluk van deze jongens spijt ons zeer.
K-Mart zal de verkoop van ammunitie voor handwapens geleidelijk aan staken.
Het plan voorziet in een volledige stopzetting,
in de Verenigde Staten, binnen de komende 90 dagen.
Vertegenwoordigers van K-Mart hadden gisteren met Mr. Moore
en scholieren van Columbine een onderhoud,
en hoorden hun bedenkingen aan tegen de producten die K-Mart voert.
De firma beloofde na dit onderhoud
binnen een week met een oplossing te komen.
Wij willen u allereerst heel hartelijk bedanken
voor de belofte niet langer munitie voor handwapens te zullen verkopen.
En binnen 90 dagen... -...is het proces afgerond.
En na 90 dagen wordt er geen munitie voor handwapens meer verkocht?
Wij zullen over 90 dagen in onze winkels geen munitie meer verkopen.
Daar zijn wij heel blij mee.
Dat u wel, dat echt geweldig.
Daarvan sla ik steil achterover! Dat is meer dan we gevraagd hebben.
Echt verbazingwekkend.
Had jij dat verwacht? -Nee.
We wilden al... terug naar het vliegveld.
De scholieren van Columbine hadden een geweldige overwinning geboekt tegen K-Mart.
En dat gaf mij de motivatie om te gaan doen wat ik moest doen.
Alles wat ik nodig had was een plattegrond met beroemdheden.
Mr. Heston? Ik ben Michael Moore.
De filmmaker. -Ja, natuurlijk.
Hoe gaat het met u? -Goed, dank u.
Ik wilde vragen of ik eens met u kon spreken.
We zijn bezig met een documentaire
over het wapenvraagstuk. Ik ben lid van de NRA.
Kunnen wij eens van gedachten wisselen?
Ik ga even in mijn agenda kijken,
misschien heb ik morgen even tijd. Ik heb nu bezoek.
En hoe... Wat zegt u?
Blijft u even hangen. -Oké, dank u.
Ik heb wel wat tijd voor u morgen, dat is donderdag toch?
Om 8.30 uur. -'s Ochtends?
En ik kom hier?
Prima.
De volgende morgen
Michael Moore. Ik heb een afspraak met Charlton Heston.
Hoe gaat het?
Dank u wel, dat u me wilt ontvangen.
Hij nam me mee naar zijn biljart- en tennishuis, zodat we even konden praten.
Ik vertelde hem dat ik al mijn hele leven lid van de NRA was en liet hem mijn lidmaatschapskaart zien.
Mooi. Heel goed.
Heeft u wapens in huis? -Jazeker.
Criminelen, pas op!
Die heeft u voor uw bescherming? -Ja, zeker.
Bent u ooit slachtoffer van een misdrijf geweest? -Nee.
Nooit overvallen?
En toch heeft u wapens in huis?
Geladen en wel. -Geladen?
Als je een wapen nodig hebt voor zelfverdediging, dan moet het geladen zijn.
Waarom heeft u er een nodig voor zelfverdediging? -Ik heb er geen nodig.
Precies, u bent nog nooit overvallen... -Klopt.
Dus, waarom ontlaadt u uw wapens niet?
Omdat ik volgens de Grondwet het recht heb om ze te laden.
Daar ben ik het helemaal mee eens.
Ik bedoel alleen, de Grondwet... -Laten we zeggen, het geeft een veilig gevoel.
U voelt zich veiliger met een geladen wapen in huis?
Met 'veilig' bedoelt u: het geeft een rustig gevoel?
Ik hoef me er geen zorgen over te maken. -Geen zorgen, geen angst?
Ik ben niet echt bang.
Ik oefen een van de rechten uit
die zijn overgedragen door de wijze oude dode blanke mannen, die dit land hebben gemaakt.
Wat goed was voor hen, is goed genoeg voor mij.
U kunt dat recht ook uitoefenen met een ongeladen wapen, ergens weggestopt.
Dat is mijn keuze.
Wat ik interessant vind, is dat van andere landen,
die niet zo'n hoog moordcijfer hebben als wij,
vaak gezegd wordt, daar zijn minder wapens.
Wapens zijn in landen als Engeland of Duitsland moeilijk te krijgen.
Maar neem bijvoorbeeld Canada, daar zijn 7 miljoen wapens op 10 miljoen huishoudens.
Niet lang meer.
Maar, laat me even uitpraten, Canada is een land van jagers,
met miljoenen wapens, en toch waren er het afgelopen jaar maar een paar moorden.
In een land met 30 miljoen mensen. Mijn vraag is nu:
hoe komt het dat zij, ondanks de vele wapens,
elkaar niet zo vaak vermoorden als dat wij dat doen?
Ik denk dat de Amerikaanse geschiedenis
veel bloed aan de handen heeft.
De Duitse geschiedenis niet? Of de Britse?
Ik denk niet zo veel.
De Duitsers hebben niet zo veel bloed aan hun handen?
Nee, zij wel.
De Engelsen hebben de wereld 300 jaar overheerst met wapengeweld.
Dat zijn gewelddadige volkeren. Ze hebben schurken, misdaad en heel veel wapens...
Dat is een interessante kwestie, die onderzocht zou kunnen worden
en het staat u uiteraard vrij dat te gaan doen.
Maar meer heb ik er niet over te zeggen.
U heeft geen idee waarom wij het enige land zijn
waar zoveel mensen sterven door vuurwapens?
Nou, waarschijnlijk hebben wij een meer gemengde bevolking
dan andere landen.
Denkt u dat het een etnisch vraagstuk is? -Nee, zo ver wil ik niet gaan.
We hebben in het begin al genoeg problemen met betrekking tot burgerrechten gehad.
Ik heb er geen antwoord op.
Waar wat bedoelt u met een 'gemengde bevolking'? Dat begrijp ik niet.
U vroeg, hoe komt het dat zoveel Amerikanen elkaar ombrengen?
Ik weet niet of dat waar is, maar...
Maar dat weet u wel, het is bekend dat wij meer vuurwapenmoorden hebben dan alle andere landen.
Ik kan alleen maar mijn antwoord herhalen.
En dat was?
Dat wij een...
geschiedenis hebben, die wellicht meer geweld kent dan die van de meeste andere landen.
Niet meer dan die van Rusland of Japan. -Of die van Duitsland.
Niet meer dan die van Duitsland, maar zeker meer de geschiedenis van Canada.
Ik kom uit Flint, Michigan.
Vorig jaar heeft een zes jaar oud jongetje daar een even oud meisje uit zijn klas doodgeschoten.
Dat was echt een tragedie. -Maar dat waren kinderen.
Ja, twee zesjarigen. Heeft u ervan gehoord?
Mijn vraag is: nadat dat gebeurd was,
kwam u naar Flint en hield een grote bijeenkomst.
Dat deed de vice-president ook.
Ja, maar vond u het niet een beetje tactloos ten opzichte van die gemeenschap...
Eerlijk gezegd was ik daarvan niet op de hoogte. We kwamen daar 's ochtends vroeg op de
bijeenkomst en gingen daarna weer verder.
U wist op dat moment niet dat die moord gebeurd was?
Als u het wel geweten had, had u dan... -...of ik het dan had afgelast?
Ik... ik denk van niet. -Uw komst was niet van tevoren gepland.
Uw beslissing om er heen te gaan werd pas na de vreselijke gebeurtenis genomen.
Als u het wist, zou u dan gekomen zijn?
Ik weet het niet. Geen idee.
Misschien niet?
Wilt u zich misschien verontschuldigen bij de inwoners van Flint, voor die actie van toen?
U wilt dat ik mijn excuses aanbied aan de mensen van Flint?
Of aan de mensen van Columbine, omdat u daarheen ging na hun verschrikkelijke tragedie.
Waarom gaat u na zulke afschuwelijke tragedies naar die steden toe?
Ik bedoel, ik ben lid van uw vereniging.
Ik denk dat we het daarover niet eens zijn.
U vindt het wel goed om daar gewoon op te duiken?
U vindt dat niet goed?
Mr. Heston, nog één ding.
Dit is haar.
Was haar.
Dit is het meisje, Mr. Heston, gaat u alstublieft niet weg.
Kijkt u alstublieft naar haar. Dit is het meisje.
Ik verliet Hestons landgoed in Beverly Hills en liep terug in de echte wereld.
Een Amerika, dat leeft en ademt in angst...
Stelt u zich eens iemand voor
die bij u inbreekt en u en uw familie kwaad wil doen.
Hoe kan die persoon eruit zien?
Als u, haar, hem, iedereen. Misschien de de cameraman, met een wapen in zijn camera.
...waar meer wapens verkocht worden dan ooit tevoren.
Schiet zo snel als een halfautomaat.
En waar uiteindelijk alles weer terugkomt bij bowlen voor Columbine.
Drie medewerkers van het AMF Broadway Lanes bowlingcentrum werden zondagavond doodgeschoten.
Ik weet er eigenlijk niets van.
Alleen dat er drie doden waren. In Littleton. In het bowlingcentrum.
Gecondoleerd. -Prettige dag nog.
Ja, het is een glorieuze tijd om Amerikaan te zijn.
CD 1 vertaald door Boondock (en Ragger). CD 2 vertaald door Ragger.